Aktualności

Określ pojedynczą śrubę do granulacji w następującej kolejności: surowiec, wymagane przygotowanie stopu, obciążenie odpowietrzające, obowiązek mieszania, opór filtracji i metoda granulowania. Należy określić, czy pasza jest czystym granulatem, proszkiem, aglomeratem, przemytymi płatkami czy zmiennym strumieniem pochodzącym z recyklingu. Podaj gatunek żywicy, warunki testu MFR, wilgoć, zanieczyszczenie, wypełniacz, docelową wydajność, silnik, obroty na minutę, układ próżni i obecne objawy. Następnie śrubę można zaprojektować w oparciu o okno z prawdziwego materiału, a nie o średnicę nominalną.

Wybierz ślimak rozdmuchujący w następującej kolejności: żywica i skład, gotowa struktura filmu i warstwy, obciążenie linii, następnie geometria ślimaka i system powierzchni. Zapytaj o dokładny gatunek żywicy i warunki testu płynięcia, a nie tylko „LDPE”, „LLDPE” lub „HDPE”. Zapisz proporcje mieszania, dodatki, zawartość materiału pochodzącego z recyklingu, wydajność, prędkość ślimaka, silnik, matrycę, szerokość i zakres grubości folii. Dopiero wtedy należy określić średnicę, L/D, głębokość podawania, profil topienia, sekcję dozującą i czy uzasadniona jest sekcja barierowa czy mieszająca.

Zmierz zużycie pary opartej na lokalizacji, a nie jednej średnicy śruby. Zaznacz stacje osiowe w strefach zasilania, sprężania i dozowania. Na każdym stanowisku zanotuj zewnętrzną średnicę lotu ślimaka i wewnętrzną średnicę lufy w różnych kierunkach kątowych. Następnie oblicz oddzielnie luz średnicowy i promieniowy. Porównaj mapę z oryginalnym zatwierdzonym rysunkiem lub jasno uzgodnionym odniesieniem do projektu. Jeśli masz tylko zużyte części, oznacz wyniki jako dane o stanie. Nie przedstawiaj ich jako wymiarów oryginalnych.

Wymień śrubę tylko wtedy, gdy zmierzony otwór lufy, okrągłość, stan powierzchni i ustawienie będą odpowiednie dla proponowanej nowej śruby. Wymień obie części, gdy lufa jest powiększona, owalna, miejscowo wypłukana, porysowana lub skorodowana na tyle, że nowa śruba nadal będzie działać z nadmiernym lub nierównym luzem. Jeśli nie masz wymiarów otworów, nie zgaduj. Nasze stanowisko fabryczne jest proste: oferty dotyczącej samej śruby nie należy traktować jako pełnej rekomendacji technicznej, dopóki nie zostanie sprawdzony stan lufy.

Wybierz konwencjonalny ślimak, aby uzyskać stabilne, równomierne podawanie pelletu i umiarkowaną wydajność, gdy priorytetem jest prosta obsługa. Wybierz śrubę barierową, gdy linia wymaga pełniejszego stopienia i stabilnej wydajności przy wyższych szybkościach, szczególnie w przypadku PE i PP. Wybierz śrubę mieszającą, gdy głównym problemem jest jednorodność temperatury topnienia, rozkład koloru lub dyspersja dodatków. Funkcje barierowe i mieszające nie wykluczają się wzajemnie. Na przykład pojedyncza śruba do paneli aluminiowo-plastikowych firmy Nanhaiya wykorzystuje sekcję mieszania typu barierowego, aby zapewnić topienie, równomierność temperatury topnienia oraz dystrybucję barwników i środków zmniejszających palność.

Wytłaczarka jednoślimakowa podnosi się, gdy przepływ materiału przez linię przestaje być stały. Typowe źródła obejmują nierównomierne podawanie, zmiany prędkości ślimaka, niestabilną temperaturę bębna, niepełne lub niestabilne topienie, zmieniające się ograniczenia sita lub matrycy, zużycie ślimaka i cylindra oraz wahania prędkości wylotowej. Przed zmianą ustawień należy rejestrować ciśnienie stopu, prąd silnika, prędkość ślimaka, temperaturę strefy, prędkość podawania i prędkość wylotową na tej samej osi czasu. Jeśli ciśnienie i wydajność poruszają się razem, sprawdź wytłaczarkę i ścieżkę przepływu. Jeśli trendy w wytłaczarce pozostają stabilne podczas zmiany produktu, zacznij od matrycy, chłodzenia, podciśnienia, odciągu lub nawijarki.